ตำรารักทะลุจอ ภาพยนตร์อีโรติก–เสียดสีจากฮ่องกง ที่มากกว่าความวาบหวิวคือการตั้งคำถามต่อกิเลสมนุษย์หรือชื่อไทย ตำรารักทะลุจอ คือภาพยนตร์ฮ่องกงที่ออกฉายในปี 1991 และกลายเป็นหนึ่งในผลงานระดับตำนานของสายอีโรติก–ดราม่าเอเชีย แม้ภายนอกจะถูกจดจำในฐานะหนังผู้ใหญ่ แต่แท้จริงแล้วเรื่องนี้ซ่อนเนื้อหาการเสียดสีสังคม ปรัชญาชีวิต และการตั้งคำถามเกี่ยวกับ “กิเลส” และ “ความพอดี” ไว้อย่างชัดเจนภาพยนตร์กำกับโดย ไมเคิล มัค (Michael Mak / Mak Tai-kit) ดัดแปลงจากวรรณกรรมจีนคลาสสิกยุคราชวงศ์ชิงเรื่อง The Carnal Prayer Mat (肉蒲團) ผลงานของ หลี่อวี๋ (Li Yu) นักเขียนชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องการใช้เรื่องเพศเป็นเครื่องมือสะท้อนธรรมชาติของมนุษย์ มากกว่าการยั่วยุเพียงผิวเผิน
เรื่องย่อ ตำรารักทะลุจอ
เรื่องราวของ Sex and Zen เกิดขึ้นในยุคจีนโบราณ เล่าชีวิตของ เว่ยหยางเซิง ชายหนุ่มผู้หลงใหลในเรื่องโลกีย์และความสุขทางกามารมณ์ เขาเชื่อว่าการมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบคือการได้ลิ้มลองความสุขทางกายอย่างเต็มที่ โดยไม่สนใจศีลธรรม หรือผลลัพธ์ที่อาจตามมา
หลังจากแต่งงาน เว่ยหยางเซิงกลับไม่พอใจในชีวิตคู่ และเริ่มออกตามหาประสบการณ์ใหม่ ๆ ที่ตื่นเต้นกว่าเดิม การเดินทางของเขาพาไปพบผู้คนหลากหลาย ทั้งหญิงสาวที่งดงาม ชายผู้มีอำนาจ และโลกที่เต็มไปด้วยการหลอกลวง ความใคร่ และความทะเยอทะยาน
เมื่อเขาได้ครอบครองสิ่งที่เคยใฝ่ฝัน ชีวิตกลับไม่ได้สมบูรณ์อย่างที่คิด ตรงกันข้าม ทุกย่างก้าวกลับนำพาเขาไปสู่ความสูญเสีย ความเจ็บปวด และการตระหนักถึงความจริงบางอย่างที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
เหตุผลที่ติดตามรับชม Sex and Zen
จุดเด่นของไม่ได้อยู่ที่ความเร่าร้อนเพียงอย่างเดียว แต่คือ การใช้เรื่องเพศเป็นสัญลักษณ์ เพื่อสะท้อนธรรมชาติของมนุษย์ ภาพยนตร์ตั้งคำถามว่า ความสุขที่เกิดจากกิเลสสามารถเติมเต็มชีวิตได้จริงหรือไม่ หรือสุดท้ายแล้วกลับเป็นสิ่งที่กัดกินจิตใจอย่างช้า ๆ
ตัวละครเว่ยหยางเซิงเปรียบเสมือนตัวแทนของมนุษย์ที่หลงทางในความต้องการไม่รู้จบ ยิ่งได้มากเท่าไร ยิ่งโหยหามากขึ้นเท่านั้น ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดเชิงพุทธและเต๋าที่แฝงอยู่ตลอดทั้งเรื่อง ชื่อ Sex and Zen จึงไม่ได้ถูกตั้งขึ้นมาอย่างไร้ความหมาย แต่คือการเปรียบเทียบระหว่างกิเลสและการหลุดพ้น
งานภาพและบรรยากาศ
ในด้านงานสร้าง ภาพยนตร์ใช้ฉากและเครื่องแต่งกายสไตล์จีนโบราณ ถ่ายทอดบรรยากาศได้ทั้งความหรูหราและเสื่อมโทรมในเวลาเดียวกัน การถ่ายภาพเน้นความงามเชิงศิลป์ มากกว่าความโจ่งแจ้ง ทำให้หลายฉากดูเหมือนภาพวาดหรือบทกวีที่มีชีวิต ดนตรีประกอบช่วยเสริมอารมณ์เย้ายวนปนเศร้า สะท้อนชะตากรรมของตัวละครได้อย่างลงตัว
สรุป
Sex and Zen (1991) คือภาพยนตร์ที่ควรมองให้ลึกกว่าฉากภายนอก มันไม่ใช่แค่หนังอีโรติกเพื่อความบันเทิง แต่เป็นงานเล่าเรื่องเชิงปรัชญาที่พูดถึงความอยาก ความหลง และราคาที่มนุษย์ต้องจ่ายเมื่อปล่อยให้กิเลสควบคุมชีวิต
สำหรับผู้ชมที่เปิดใจและมองข้ามภาพจำเดิม ๆ นี่คือภาพยนตร์คลาสสิกอีกเรื่องที่สะท้อนความจริงของมนุษย์ได้อย่างตรงไปตรงมา และยังคงถูกพูดถึงมาจนถึงปัจจุบันในฐานะผลงาน “อีโรติกที่มีเนื้อหา” อย่างแท้จริง
